Zdarza się również, raz częściej raz rzadziej, że dorosły wprowadza dziecko w świat pisma, poprzez czytanie mu bajek, opowiadań, wierszy i piosenek dziecięcych. Tej lekturze często towarzyszy zadawanie pytań i skłanianie dziecka do udzielania odpowiedzi: o kim była bajka?, co zrobił czarodziej?, co było potem?, dlaczego królewna zasnęła?, gdzie był bal?, itp. Jeśli dziecko miało tego rodzaju doświadczenia to jest na dobrej drodze do nauczenia się czytania.

Jednak oprócz działań rodziców, niezbędne są pewne właściwości dziecka. Tymi właściwościami są: rozwinięty słuch fonemowy, pamięć słuchowa i wzrokowa, uwaga, spostrzeganie oraz właściwa budowa i funkcjonowanie nie tylko narządu wzroku, ale i analizatora wzroku znajdujące się w korze mózgowej i odpowiedzialnego za identyfikowanie napływających do mózgu bodźców wzrokowych. Słuch fonemowy to umiejętność różnicowania dźwięków mowy, dzięki tej umiejętności dziecko potrafi wyróżnić sylaby i głoski w wyrazie, jak również słysząc: bu – rak, wie, że chodzi o słowo burak, a słysząc: k – u – b – e – k, wie, że chodzi o kubek.

Jeśli dziecko nie umie wykonać takich ćwiczeń, należy mu tych ćwiczeń dostarczyć, by umiejętność tę rozwijać. Pamięć słuchowa i wzrokowa odpowiedzialne są za umiejętność złożenia w całość informacji na temat brzmienia głoski i jej obrazu graficznego – litery. Uwaga i właściwy poziom jej rozwoju sprawia, że dziecko jest w stanie wystarczająco długo skoncentrować się zadaniu dotyczącym czytania. Wszelkie wady wzroku mogą niekorzystnie wpłynąć na właściwą identyfikację liter, dlatego jeśli istnieje podejrzenie ich występowania, należy je skorygować. Natomiast w przypadku stwierdzonych zaburzeń analizatora wzrokowego, należy zastosować ćwiczenia, które ułatwią identyfikację liter o podobnym kształcie.