Na przełomie XX i XXI wieku specjaliści z dziedzin takich jak: pedagogika, socjologia, psychologia, zawodoznawstwo dyskutowali nad kształtem profilu człowieka przyszłości, zwracając szczególną uwagę na jego umiejętności adaptacyjne do zmieniających się warunków społecznych. Ustalili wówczas, że należy nadać edukacji taki kształt i kierunek, które sprawią, że każda młoda osoba kończąca edukację będzie przygotowana na:

• podjęcie wielokierunkowego kształcenia zawodowego,
• zmianę wyuczonego zawodu,
• emigrację w celach zarobkowych,
• a nade wszystko będzie rozumiała potrzebę ciągłej nauki, samodoskonalenia i specjalizowania się w wąskiej dziedzinie wiedzy.

Ponadto osoba taka powinna umieć współpracować w zespole, rozwiązywać problemy i szukać nowatorskich form działania. Efektem spotkań i dyskusji wyżej wymienionych specjalistów były raporty UNESCO, które dotyczyły nauki własnej, jako wartości warunkującej standard życia i napominały o konieczności permanentnej nauki, ukazały się w połowie lat siedemdziesiątych. Ich założenia i wnioski są nadal aktualne. Może nawet bardziej dziś niż wtedy. Nadal dostrzegany jest dysonans między tymi, którzy pozytywnie odpowiedzieli na zalecenia raportów i tymi, którzy żyją z nimi w sprzeczności.

Dla celów niniejszych rozważań warto zająć się krótkim opisem pierwszej grupy. Należą tu osoby dorosłe, wkraczające w samodzielne życie. Są to ludzie, którzy dokładnie i w sposób przemyślany zaplanowali swoją karierę edukacyjną i zawodową. Najczęściej wybierają przynajmniej dwa kierunki kształcenia zawodowego, na różnych poziomach. Mają możliwość podjęcia pracy w różnych branżach. Często też stale poszukują nowych doświadczeń poprzez uczestnictwo we wszelakich kursach i szkoleniach, jak również zmieniając pracę. Można powiedzieć o nich z całą pewnością, że są to osoby mobilne. To głównie do nich adresowana jest oferta szkoleń związanych z szybką nauką, a jeżeli nie bezpośrednio do nich, to do ich pociech.