Człowiek uczy się przez całe życie, by lepiej rozumieć otaczający go świat, by starć się o bardziej satysfakcjonującą pracę, by poznawać ciekawych ludzi, by móc komunikować się z innymi mimo różnic kulturowych i językowych. Nauka jest mu również potrzebna by tworzyć nowe jakości – dokonywać odkryć, budować naukę, odkrywać własne możliwości. Zatem z jednej strony dostrzegamy motywację do zmian, a z drugiej obserwujemy młodych ludzi, którzy najchętniej wybraliby zawód – emeryt, ponieważ kojarzy się on z „nicnierobieniem”. A czy wiek może położyć kres samorozwojowi?

Oczywiście, jeśli damy sobie na to przyzwolenie – skończyłem już 50 lat, nic więcej się już nie nauczę, mój mózg nie pracuje już tak jak dawniej… Inni z kolei patrzą na baraszkujące dzieci i zazdrosną im beztroski, ale czy słusznie? W świadomości wielu osób pokutują właśnie te dwa błędne przekonania. Pierwsze dotyczy przemijającej sprawności mózgu i wiążącej się z nią bezradności osób starszych w kwestii nabywania nowej wiedzy. Drugi stereotyp to przekonanie o tym, że dzieci zaczynają naukę z chwilą pójścia do szkoły. Na szczęście coraz więcej młodych osób, którzy decydują się na bycie rodzicami sięga po fachową literaturę dotyczącą rozwoju ich dzieci. Towarzyszy im zwykle chęć zapewnienia dziecku jak najlepszego środowiska do rozwoju.

Młodzi rodzice bazują już nie tylko na rodzinnych mitach na temat wychowania i edukacji dzieci. Sięgają po literaturę fachową i w miarę możliwości starają się już od pierwszych dni życia dziecka stwarzać mu właściwe warunki do rozwoju. Podsuwają odpowiednie dla wieku zabawki, organizują czas dziecku w sposób przemyślany i zaplanowany, zwracają jego uwagę ku rzeczom, które skłaniają mózg do zastanowienia. Robią to wszystko w myśl zasady – na naukę nigdy nie jest za wcześnie.