Homo sapiens dislecticus to gatunek, który prawdopodobnie istnieje od momentu, kiedy ludzie zaczęli spisywać mowę. Wówczas umiejętności takie jak pisanie i czytanie stały się warunkiem poznania i rozumienia otaczającego świata oraz pełnego w nim uczestniczenia.

Taki stan rzeczy trwa do dziś, a trudnej sztuki pisania i czytania uczą szkoły powszechne. Powszechne, czyli dla wszystkich, ale nie wszyscy uczniowie są tacy sami. Jedni uczą się szybciej, drudzy wolniej, wymagają też stosowania różnych metod nauczania. Szczególnie wymagającą grupą uczniów są ci, którzy należą do homo dislecticus. Prawdopodobnie już od najmłodszych lat dawali znać o swojej przynależności do tego niezwykłego gatunku. Później zaczęli chodzić i mówić, dłużej uczyli się wiązać sznurówki, rysowali niechętnie lub ucząc się pisać – rysowali lustrzane odbicia liter, mylili stronę prawą i lewą. Być może ich rodzice również należą do homo dislecticus?

Skąd ta dysleksja?

Jako inną przyczynę występowania dysleksji podaje się nieprawidłowy przebieg ciąży, porodu oraz brak pewnych rodzajów aktywności. Dziś dzieci otrzymują gotowe domki i ubranka dla lalek, a kiedyś musiały same je zrobić. Więcej czasu poświęcano na rozmowę i czytanie dzieciom bajek, obecnie czas ten wypełnia telewizja, która bardziej angażuje wzrok niż słuch i mowę. Zabawy ruchowe na placach zabaw, trzepakach i huśtawkach często są zastępowane przez bierny odpoczynek przed monitorem komputera lub ekranem telewizora. Brak też wzoru do naśladowania jakim jest rodzic czytający książkę, gazetę.