W polskiej myśli socjologicznej F. Znaniecki był autorem teorii dotyczącej typów osobowości człowieka. Zgodnie z tą teorią można wyróżnić człowieka: zabawypracy, człowieka kultury i człowieka zboczeńca. Każdy z nich wychowywał się w innym środowisku: w kręgu zabawy, w którym również praca była traktowana jako źródło przyjemności, w kręgu pracy fizycznej – źródła środków do życia, w kręgu inteligencji, w kręgu odmienności pozytywnej lub negatywnej (kategoria ta obejmuje zarówno geniuszy, artystów jak i psychopatów).

Dziś do tej typologii należałoby dodać również człowieka mobilnego, który z łatwością przystosowuje się do zmieniających się warunków, jest otwarty na nowe doświadczenia zarówno w zakresie samorozwoju poprzez naukę – teorię i naukę – praktykę. Jest to właściwie też człowiek nauki – wszelkie doświadczenia życiowe i zawodowe traktuje jako źródło wiedzy, chce również zdobywać wiedzę w sposób coraz bardziej efektywny.

Ludzie mobilni wpajają swój tryb życia własnym dzieciom, chętnie posyłając je na kursy i zajęcia, tym samym, znacznie rozszerzając ofertę edukacyjną szkoły, czy nawet przedszkola.

O ile osobom dorosłym łatwiej przychodzi dokonanie wyboru dotyczącego kursu, którego zadaniem ma być nabycie umiejętności szybkiego uczenia się, to kłopot pojawia się w przypadku dzieci. Dzieje się tak dlatego, ponieważ osoba dorosła wie, jakiego rodzaju wiedzę chce zdobywać oraz jakie techniki i metody mogą być jej w tym najbardziej pomocne. W przypadku wyboru zajęć tego typu dla dzieci sprawa się komplikuje. Istnieje ku temu kilka powodów: