Schemat sytuacji, w której dziecko się moczy

Monika układa puzzle z Patrykiem. Puzzle są ułożone, Patryk wstaje i idzie na dwór. Monika patrzy za nim, siedząc na podłodze, potem wstaje, zawiązuje sznurowadła, idzie do toalety. Wraca do grupy dzieci, rozgląda się, stojąc w drzwiach, i podchodzi do nauczycielki, która pyta: „Pomożesz mi przy zbieraniu plasteliny?

Monika zeskrobuje wraz z panią resztki plasteliny z podłogi. Pani wynosi plastelinę, a Monika wstaje, przynosi sobie książkę i zaczyna ją oglądać. Monika zamyka książkę, kładzie się na plecach na podłodze, ssie prawy kciuk, a lewą ręką okręca kosmyk włosów.

Pani podchodzi do niej, mówi coś i czyta jej książkę. Monika wstaje po chwili i idzie sobie, nie reagując na pytanie wychowawczyni. Idzie na dwór, dosiada się do Patryka, Manueli i Filipa w piaskownicy. Dzieci pokazują jej tunel dla samochodów i dają jeden samochód. Dziewczynka jedzie kawałek samochodem, odkłada go i wstaje. Podchodzi do huśtawki i chwilę się huśta, potem biegnie do Klary i Svena, którzy czołgają się po trawie.

„Jak chcesz, możesz się przyłączyć, my jesteśmy olbrzymim wężem”. Monika czołga się za Svenem i Klarą, potem upada na Svena, który nie reaguje. Gramoli się do przodu, odpycha Klarę i Svena na bok, wyprzedza ich i krzyczy: „Ja jestem głową!” — „To nieprawda. Jesteś głupia, idź stąd, idź na koniec!” — woła Klara, a Sven odsuwa Monikę.

Ona odpycha Svena, przezywa go i ucieka. Idzie do ławki przy oknie, siada i ssie kciuk. Wychodzi na podwórze, kuca i... Pod nią na asfalcie pojawia się kałuża. Siedzi jeszcze jakiś czas w kucki, potem wstaje i idzie do domu.