Co zatem robić ze złością i frustracją? Trzeba je najpierw samemu zaakceptować jako uczucia i emocje, które tak jak radość człowiek jest zdolny odczuwać. Nie można z całej gamy odczuwanych uczuć i emocji wyeliminować tych negatywnych. Dzieciństwo to dobry czas na nauczenie się przeżywania porażki w równie dobrym stylu co zwycięstwa. Im człowiek jest starszy tym więcej sam od siebie wymaga i tym trudniej znosi własne upadki, szczególnie gdy nie jest na nie przygotowany i gdy jest przekonany, że jemu się one nie przydarzą.

Płacz jest niemęski - negatywne uczucia

Problem negatywnych uczuć łączy się z rolami płciowymi – o ile płacz w wydaniu żeńskim jest do przyjęcia, o tyle męskie łzy nie są dobrze widziane. Zanim jednak chłopiec stanie się mężczyzną jest dzieckiem i ma prawo do małych dramatów i tragedii wyciskających łzy z oczu. Nie od dziś wiadomo, ze skrywane głęboko negatywne uczucia, nieumiejętność mówienia o złości i frustracji prowadzą do wystąpienia chorób psychosomatycznych – najczęściej są to nerwice, które dają znać o sobie za pośrednictwem chorób układu pokarmowego czy oddechowego. Płacz i smutek nie muszą być oznaką słabości, są po prostu sposobem wyrażania uczuć, a przecież życie nie jest tylko pasmem radości.

Czasem wcale nie trzeba ronić łez, by dać upust negatywnym emocjom – można z kimś porozmawiać. Jeśli Wasz syn nie będzie umiał mówić o uczuciach i ich okazywać, czy będzie umiał być wystarczającym wsparciem dla swojej przyszłej partnerki w trudnych momentach życia? Albo jak się zachowa, gdy Ty – jego matka będziesz potrzebowała zrozumienia po śmierci męża? Umiejętność mówienia o porażkach i smutkach to nie słabość a odwaga zmierzenia się z nimi.

Zobacz też: Klaps - porażka dorosłego