Na krótko przed Dniem Dziecka świętujemy Dzień Matki, a niedługo po nim Dzień Ojca. Dorośli tłumaczą dziecku – to jest święto mamy, to jest święto taty. Czemu miały służyć te święta? Może biblijnemu potwierdzeniu konieczności uszanowania rodziców, jako dawców życia, którzy chronią swoje dziecko i dostarczają mu bodźców niezbędnych do rozwoju. W Dniu Matki i Ojca dziecko może wyrazić swoją wdzięczność wobec nich, okazać im szacunek.

To przecież moje dziecko

A co się dzieje w Dniu Dziecka? Zabawa i prezenty przesłaniają sens istnienia dziecka. Od zarania dziejów matka i ojciec otaczani byli czcią i szacunkiem, nawet jeśli na nie nie zasługiwali – mogli wymóc na dziecku poddanie się ich woli, mieli przewagę wieku, siły, niekiedy mądrości. Jeszcze nie tak dawno dziecko było niemalże dobrem materialnym – gwarantowało opiekę na starość, dawało możliwość nobilitacji dzięki właściwie zaaranżowanemu małżeństwu, było tanią siłą roboczą.

Dziecko, jako istota słaba, nie w pełni ukształtowana, rozwijająca się często padało ofiarą wyzysku i poniżenia. Dopiero wiek XX zauważył w dziecku człowieka – dał mu prawa i ochronę przed drapieżnym światem dorosłych. Dzień Dziecka miał stać się symbolem tego odkrycia dziecka. Momentem uhonorowania go i złożenia mu hołdu. W tym szczególnym dniu trzeba niestety również pamiętać o tych wszystkich dzieciach, które może tuż obok, a może bardzo daleko cierpią fizycznie i psychicznie, bo otaczający ich dorośli nie dorośli, by sprostać wymaganiom ochrony bezbronnych - najmłodszych.