Już między 2 a 3 rokiem życia zaczynają się formować podstawy osobowości dziecka. Prawidłowo rozwijające się dziecko, w pierwszym roku życia czynnie włącza się w życie rodzinne m.in. przez aktywność językową. Najbliżsi reagują, pobudzając malucha do dalszych działań.

Początkowo dziecko reaguje na takie elementy mowy jak: melodia, rytm, tempo. Mowa uspakaja niemowlę, pobudza je do poszukiwania źródła głosu, prowokuje uśmiech, ożywia, jest zachętą do prób świadomego wokalizowania.

Tak rodzą się pierwsze kontakty ze środowiskiem, które obok aktywności własnej, są kolejnym czynnikiem warunkującym rozwój osobowości.

Otoczenie ukierunkowuje działalność dziecka między innymi za pomocą werbalnych nakazów ( nie wolno, nie ruszaj, proste zdanie rozkazujące itp.), koryguje zachowania, dostarcza informacji. Zaburzenia rozumienia mowy utrudniają dziecku podporządkowywanie się nakazom i zakazom, bywa, że nie rozumie ono słuszności i prawidłowości. Uczy się tych wartości poprzez kontakt z otoczeniem, nie poznając pojęć na ich określenie.

W przypadku rozumienia niepełnego, wszystkie informacje dotyczące pojęć mają mniejszą możliwość utrwalenia się.

Aktywność umysłowa dziecka sprowadzona jest do myślenia konkretami. Dziecko może nie rozumieć motywów określonego postępowania, co staje się powodem konfliktów. Jest ono nadpobudliwe, agresywne, bądź przyjmuje postawę bierną, podporządkowuje się, jest zahamowane.